Archiwa tagów:Alphonse Leduc

Eugene Bozza cz 5

Utwory Bozzy na klarnet i fortepian wykazują tendencje do powielania formuły morceau de concours, czyli utworu konkursowego. Harry Gee zauważa, że „utwory egzaminowe zawierają piękne pasaże liryczne skupiające się na jakości dźwięku oraz stylu. Druga połowa każdego solo zwykle skupia się na staccacie i sprawności technicznej” (cytat z Locke 87).

„Fantasie Italienne” zostało napisane w 1938 roku i pierwotnie zostało wydane nakładem wydawnictwa Costallat w 1939 roku. Obecnie znajduje się w katalogu Leduc. Rozpoczyna się recytatywem/kadencją. Jest to utwór z natury bardzo operowy i odzwierciedla włoskie dziedzictwo Bozzy oraz czas, jaki spędził we Włoszech.

Po pięknej wprowadzającej kadencji następuje sycyliana w trąbkowym (clarion) rejestrze klarnetu z arpeggiowym akompaniamentem fortepianu. Ta część kończy się wymagającym wysokim Fis”’ w dynamice piano.

Trzecia część utworu jest utrzymana w tempie allegro i tonacji A-dur. Scott Locke trafnie zauważa, że zawiera ona poprzednikowo-następnikową strukturę frazową. (89) Jest ona urozmaicona rytmem sycyliany.

Po krótkim cedez un peu z oktawami w głosie klarnetu, następuje powrót tematu w głosie fortepianu oraz schodząca skala B-dur w głosie klarnetu, oznaczona jako animando. To prowadzi do pięknego zakończenia utworu.

„Rhapsodie Nicoise” było ostatnim utworem Bozzy na klarnet, napisanym po przejściu na emeryturę w Konserwatorium w Valenciennes. Styl odzwierciedla jego wcześniejsze, bardziej konserwatywne dzieła, i cechuje się jakością przypominającą ludową. Partia klarnetu jest jednak trudniejsza, gdyż zawiera przeskoki z rejestru trąbkowego (clarion) do altissimo. Tessitura, choć nie tak rozbudowana jak w pierwszej części Koncertu, dociera do wysokiego A”’. Utwór został zadedykowany Andre Dufourowi, nauczycielowi klarnetu w Konserwatorium w Valenciennes, i po raz pierwszy został opublikowany w 1977 roku. Jest to utwór jednoczęściowy z rapsodycznymi recytatywami przerobionymi na następujące po sobie wariacje. Po rozpoczynającym deklamacyjnym recytatywie maestoso następuje część molto espressivo, która jest wymagająca ze względu na niezbędną kontrolę nad zmianami rejestru. Po quasi-recytatywie następuje przejście do allegro z tematem tarantelli w partii klarnetu. Centrum tonalne znajduje się w a-moll, a oznaczenia metrum wahają się między 2/4 a 6/8. I znów następuje recytatyw w partii klarnetu. Kolejna część jest oznaczona jako calme i zawiera pełne uspokojenie. Jest ona utrzymana w tonacji Ges i jest to piękna część liryczna.

Część czwarta jest oznaczona jako allegretto vivace z metrum 2/8. Tutaj znów mamy temat tarantelli, zaprezentowany po raz pierwszy w lewej ręce na fortepianie. Melodia zostaje przejęta przez klarnet.

Część piąta posiada oznaczenie lent i stanowi wykorzystany wcześniej format recytatywny.

Ostatnia część jest w tempie allegro w metrum 2/4. Temat tarantelli jest zaprezentowany w metrum prostym. Utwór kończy się wirtuozowskimi oktawami w partii klarnetu.

W następnej części: „Bucolique”. Stay tuned!

Eugene Bozza cz 4

Norbert Duforcq w swoim opracowaniu poświęconym francuskim kompozytorom neoklasycyzmu, których nagrodzono nagrodą Prix de Rome, stwierdza ze „uznanie Bozzy dla tradycji scholastycznych nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia do jego stylu pewnych swobód Strawińskiego oraz odważnych dysonansów”. (cytat w Locke 8)

Bozza uosabia styl Konserwatorium Paryskiego. Harry Gee w swojej pracy poświęconej dyplomowym solom klarnetowym wykorzystywanym w tym konserwatorium zaobserwował, że sola stały się bardziej zawiłe i forsowne po II wojnie światowej: „Wydłużono również czas kompozycji, częściej też wykorzystywano rejestr altissimo. Francuska szkoła gry na klarnecie, która wcześniej podkreślała piękny dźwięk i frazowanie, zaczęła skupiać się na mechanicznych aspektach wykonawstwa”. (Gee 19)

W Stanach Zjednoczonych jedynie Jean Francaix wydaje się konkurować z Bozzą wśród instrumentalistów dętych i słuchaczy”. Najlepiej chyba sentyment do Bozzy wyraził Norma Heim: To kompozytor wykonawcy, w tym sensie że muzyka jest dobrze napisana na instrument, wymagająca dla grającego oraz przyjemna do słuchania. Jest kompozytorem słuchacza [sic] ponieważ jego muzyka zawsze jest interesująca i posiada familiarność melodii i tonalności, którą cieszyć się może nawet niewyćwiczone ucho”. (cytat w Locke 1)

Pierwszym utworem w niniejszym badaniu jest „Claribel”. Głównym wydawcą Bozzy był Alphonse Leduc, wydawca wszystkich utworów zawartych w niniejszym programie. „Claribel” pochodzi z 1952 roku i jest dedykowany nauczycielowi klarnetu w Konserwatorium w Valenciennes, Henri Duboisowi. Norman Heim, nauczyciel klarnetu z Uniwersytetu Maryland, zauważa: „Wielu zaawansowanym klarnecistom, którzy odczuwają satysfakcję z grania różnych etiud Bozzy, spodoba się „Claribel”. Utwór ten zawiera pasaże pirotechniczne, zawarte często w etiudach. Jest to utwór wieloczęściowy, ze ściśle ze sobą połączonymi częściami, każda w innym tempie, z zakończeniem zawierającym nawał dźwięków” (“Music of Eugene Bozza” 19).

Część pierwsza utrzymana jest w tempie moderato z arpeggiami w głosie klarnetowym, wykorzystującymi interwał seksty. Klarnet akompaniuje melodii w głosie fortepianu, Po krótkim przejściu następuje część andantino z dźwiękiem centralnym C. Bardzo przypomina to Debussyego. Piu vivo wprowadza ośmionutowe triole. Następująca po tym kadencja powiela operową jakość, tak typową dla Bozzy, z fermatami, przebiegami chromatycznymi, arpeggiowymi ozdobnikami i trylami.

Część trzecia jest w metrum 5/4 i jest oznaczona jako allegro vivo. Zawiera ona temat grany wcześniej w triolach, teraz jednak – w sekstach. Krótkie i liryczne meno mosso zaburza allegro vivo, po czym arpeggia kończą utwór.

Eugene Bozza cz 1

Francuski kompozytor Eugene Bozza (1905-1991) wniósł w XX wieku znaczący wkład w repertuar instrumentów dętych. Wśród jego kompozycji znajdują się koncert klarnetowy, jedenaście utworów na klarnet i fortepian, utwory kameralne zawierające klarnet oraz liczne etiudy klarnetowe. Informacje zebrane w trakcie badań ukazują, dlaczego koncert jest dla klarnecistów utworem ważnym, wymagającym od wykonawcy sprawności technicznej, kontroli intonacji oraz bycia dojrzałym muzykiem. Pozostałe utwory na klarnet i fortepian to w większości utwory przekrojowe, napisane w nastroju morceau de concours, stanowiącym wyzwanie dla grania lirycznego oraz technicznego wykonawcy.

Niniejsze badanie poprzez analizę ukazuje narzędzia kompozycyjne wykorzystane przez kompozytora, które stanowią elementy stylistyczne przewijające się przez wszystkie utwory na klarnet. Pod względem harmonicznym te narzędzia włączają akordy tercjowe wykorzystywane jeden po drugim, paralelny ruch akordów, oraz harmonie/zestawienia kwartowe i kwintowe. Wśród środków melodycznych znajdują się skale diatoniczne, skale chromatyczne, pewne tryby transponowane oraz ograniczone wykorzystanie całych tonów. Kompozytor preferuje faktury homofoniczne, używa jednak kontramelodii (countermelodies) oraz sporadycznie fragmentów solowych bez akompaniamentu celem osiągnięcia kontrastu. Bozza w sposób dynamiczny wykorzystuje element rytmiczny, przez większość utworu włączając naładowane rytmicznie motywy. W utworach występują liczne modyfikatory ekspresywne, zostawiają one jednak wykonawcy wystarczająco dużo miejsca na dodatkową dynamikę i rubato. Poza analizami koncertu i utworów na klarnet i fortepian, badanie skupia się na orkiestracji koncertu. To omówienie ukazuje sposoby, w jakie Bozza używa kolorów orkiestrowych i uczula wykonawcę na rozbieżności pomiędzy partyturą orkiestrową a opracowaniem fortepianowym. Znaczących jest kilka różnic pomiędzy partyturą a opracowaniem. Wiele zmian jest kosmetycznych, włączają one usunięcie w opracowaniu efektów kolorystycznych i krótkich kontramelodii, aby umożliwić idiomatyczne pismo fortepianowe.

Badanie oferuje wykonawcy rekomendacje dla pomyślnego wykonania koncertu i utworów na klarnet i fortepian. Rekomendacje zawierają dodatkowe modyfikatory ekspresyjne, dobór palcowania, dodatkowe dobory frazowania oraz techniki ćwiczeń. Jako wprowadzenie do badania umieszczona została informacja biograficzna, aby dostarczyć czytelnikowi zwięzły zarys życia i stylu Eugene Bozzy. Korespondencja otrzymana od Alphonse Leduc przekazuje dodatkowe informacje na temat utworów Bozzy na klarnet.

Copyright © 2017. Powered by WordPress & Romangie Theme.